Kies Bewust, Kies Anders!

Naast regelgeving vanuit Brussel, Den Haag, Provincie, stadsgewest en recreatieschap wordt  gemeenten de mogelijkheid geboden om plaatselijke regelgeving vast te stellen die toegesneden zijn op de omstandigheden van die gemeente. Dit maatwerk heet de Algemene Plaatselijke Verordening, kortweg APV.
Afgelopen week stonden enkele wijzigingen van deze APV op de raadsagenda. Daarbij enkele die vergunningen vereenvoudigd. Zo is het bijvoorbeeld eenvoudiger om een evenement voor maximaal 150 personen te organiseren. Zulke vereenvoudigingen juich ik natuurlijk toe. Minder enthousiast ben ik over een reeks nieuwe lokale regelgeving. Deze gaan een richting op die ik niet kan rijmen met Midden Delfland. Vanaf nu mag u niet meer bedelen of uw gebruikte drugspuiten weggooien. Naast het feit dat dit al geregeld is door Den Haag, ken ik geen voorbeelden dat u dit doet in onze gemeente. Overbodig dus.
Ook nieuw is de wegsleepregeling van uw auto. In plaats van een discussie of de gemeente haar parkeerbeleid op orde heeft – zijn er overal genoeg parkeermogelijkheden? – gaat men over tot het wegslepen van uw eigendom. Grootstedenbeleid in een dorp lijkt me ongewenst. Daarnaast is politie en brandweer in noodgevallen al bevoegd voertuigen ‘aan de kant te zetten’.
Vrijheid van meningsuiting is een groot goed. Nu kan het college, met de nieuwe APV in de hand, deze vrijheid inperken. Ze kan openbare plaatsen aanwijzen waar u uw gedachten en gevoelens niet mag uiten. Waar dit op gebaseerd is is voor mij volstrekt onduidelijk. Ik weet uit ervaring dat politiek leeft in Midden Delfland, maar dat het zo erg is wist ik niet.
Toppertje is het cameratoezicht openbare plaatsen. In grote steden waar veel geweld en zwaar overlast op straat is kan ik me voorstellen dat men overgaat tot cameratoezicht. Ook in een groot uitgaansgebied – Naaldwijk in de weekeinden – kan men dit toezicht overwegen. Deze vorm van toezicht in een kleine gemeente waar we de ‘problemen’ met jeugdwerkers en een BOA af kunnen is in strijd met de werkelijkheid.
Deze nieuwe richting van beleid zie ik als de weg van de minste weerstand, te zwaar inzetten op niet bestaande problemen.